Πέμπτη 10 Απριλίου 2008
Τρίτη 8 Απριλίου 2008
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
Αστήρ Παλάς: Από τους επενδυτές φίλους του Ρέιγκαν μέχρι τη Starwood
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 8/3/2008 11:59:15 πμ
Γνωρίζοντας ότι έχει να διαχειριστεί μια από τις καυτές πατάτες του χαρτοφυλακίου της Εθνικής Τράπεζας, που στο παρελθόν είχε προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις και εντάσεις, ο σημερινός πρόεδρος της Εθνικής ακολούθησε τη μέση οδό μεταξύ της πώλησης και της αδράνειας: Αυτή της παραχώρησης του management.
Με αυτό τον τρόπο η εταιρεία ελπίζεται πως μέσα από ένα πρόγραμμα επενδύσεων θα αποκτήσει σύγχρονες υποδομές και τεχνογνωσία, ενώ η παρουσία της Starwood αποτελεί για το συγκρότημα του «Αστέρα» ένα διαβατήριο για το club των υψηλών θέρετρων διεθνούς τουρισμού. Άγνωστο είναι, πάντως, αν και πόσο η σημερινή εικόνα του «Αστέρα Βουλιαγμένης» έχει επηρεαστεί από την πολυτάραχη πορεία των τελευταίων 17 χρόνων.
Πόσο, άραγε, οι επιλογές του σημερινού προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου κ. Τ. Αράπογλου επηρεάστηκαν από τις προηγούμενες διοικήσεις του κ. Θ. Πανταλάκη (2002 - 2004) ή του κ. Θ. Καρατζά, (1996- 2002) ή του κ. Γ. Μίρκου (1993 - 1996);
Πόσο η εμπειρία της περιόδου 1991 - 1993 με το κύμα πώλησης των υπόλοιπων ξενοδοχείων «Αστέρας» επί προεδρίας του κ. Μ. Βρανόπουλου επηρέασε τον κ. Τ. Αράπογλου στη μη πώληση του «Αστέρα» και την τελική παραχώρηση του management;
1991 - 1993Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές και καθοριστικές περιόδους για το ξενοδοχειακό κομμάτι της Εθνικής Τράπεζας κατά κοινή ομολογία αποτελεί η περίοδος 1991 - 1993 με την προεδρία στην ΑΞΕ Αστήρ και στην Εθνική Τράπεζα του Μ. Βρανόπουλου (δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 2004).
Η «ΑΞΕ Αστήρ», μητρική εταιρεία του «Αστέρα» (πριν την απόσχισή του το 1997) πωλεί την περίοδο αυτή μέσω διαγωνισμών τα σημαντικότερα περιουσιακά της στοιχεία: Τον Αστέρα στην Ελούντα (πλειοδότης ο όμιλος Μαντωνανάκη), τον Αστέρα στην Κέρκυρα (πλειοδότης ο όμιλος Δασκαλαντωνάκης), μισθώνει το Grand Hotel στη Ρόδο (στον όμιλο Μήτση, ο οποίος αργότερα θα μισθώσει και τις εγκαταστάσεις στα Καμένα Βούρλα) και παραχωρεί στην ΚΕΔ τον Αστέρα στο Σύνταγμα, που φιλοξενεί σήμερα υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών.
Την ίδια περίοδο 1991-1993 που η «ΑΞΕ Αστήρ» πουλά τα περιουσιακά του στοιχεία, ο «Αστέρας» αναγκάζεται να ζήσει μια από τις πλέον ιδιόμορφες καταστάσεις.Πρωταγωνιστές από τη μια ένα κλίμα απαξίωσης και υποβάθμισης και από την άλλη η είσοδος στη ζωή του «Αστέρα» των Ελληνοαμερικανών επιχειρηματιών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 στενοί συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου ανακάλυψαν τον Αλεξ Σπάνο, έναν Ελληνοαμερικανό δισεκατομμυριούχο από την Καλιφόρνια. Ο Σπάνος ήταν στενός φίλος του προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν, αλλά και της οικογενείας Μπους. Οι επιτελείς του Ανδρέα τον έπεισαν πως ο Σπάνος -αν και πολύ γνωστός για τις υπερσυντηρητικές του απόψεις- θα γινόταν ο «άνθρωπός» τους τόσο λόγω πρόσβασης στον Λευκό Οίκο όσο και λόγω φιλόδοξων επιχειρηματικών σχεδίων. Ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας συνέχισε τις επαφές και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Συνόδευσε, μάλιστα, στο Air Force One τον πρόεδρο Μπους, όταν επισκέφθηκε επίσημα την Ελλάδα το καλοκαίρι του 1991. Το επιχειρηματικό του ενδιαφέρον, όμως, το εξεδήλωσε αργότερα με το μάνατζμεντ του ξενοδοχείου Αστήρ στη Βουλιαγμένη, το οποίο και εξασφάλισε. Ο κ. Σπάνος δεν είχε, όμως, ποτέ κρύψει την πρόθεσή του να πάρει και άδεια καζίνου για τον «Αστέρα», στον οποίο του άρεσε να μένει κατά τις επισκέψεις του στην Αθήνα. Ο ίδιος έλεγε, μάλιστα, συχνά πως «θα βγάλω από το καζίνο της Αθήνας σε μία δεκαετία περισσότερα χρήματα από όσα έχω βγάλει στην Αμερική από το real estate».
1993 - 2004Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά το 1993 δεν έδωσε την άδεια του καζίνου, και επί προεδρίας στον «Αστέρα» και στην Εθνική του κ. Γ. Μίρκου, μετά από σκηνές απείρου κάλλους μεταξύ Σπάνου και Αστέρα, ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας εγκαταλείπει την Ελλάδα, δηλώνοντας, μάλιστα, όπως ακούσθηκε, ότι «δεν πρόκειται να ξανακάνω καμία καταραμένη επένδυση σε αυτή τη χώρα».
Μετά τα γεγονότα της περιόδους 1991 - 1993, το μέλλον της εταιρείας δεν φάνταζε εύκολο. Οι ζημίες και τα σημάδια της εγκατάλειψης ήταν εμφανή, μετά και από την περιπέτεια της ανάληψης του μάνατζμεντ από εταιρεία του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία κ. Σπάνου, που έχασε το ενδιαφέρον για το ξενοδοχείο όταν αντελήφθη ότι δεν πρόκειται να δοθεί άδεια για καζίνο στην Αθήνα από την τότε κυβέρνηση.
Ωστόσο, και μετά την αποχώρηση Σπάνου, επί προεδρίας Μίρκου το 1994, οι δύσκολες μέρες του «Αστέρα» συνεχίστηκαν μέχρι το 1996, όπου σταδιακά ξεκίνησε η ανασυγκρότησή του. Η περίοδος αυτή, άλλωστε, έφερε και την απόσχιση του Αστέρα Βουλιαγμένης και του Αστέρα Αλεξανδρούπολης από τη μητρική εταιρεία «ΑΞΕ Αστήρ» και την εισαγωγή του στο ΧΑ το 2000. Πρωταγωνιστές στην ιδιαίτερα καθοριστική αυτή περίοδο για τον «Αστέρα» ήταν οι Θ. Καρατζάς και Θ. Πανταλάκης, ενώ στη γενική διεύθυνση του συγκροτήματος ήταν ο κ. Α. Κοιμήσης, που σήμερα είναι στη γενική διεύθυνση του Ομίλου Μαντωνανάκη.
2004 - σήμεραΌλοι συμφωνούν ότι αντίστοιχης σημασίας γεγονός για την πορεία του «Αστέρα» ήταν και η παραχώρηση του management στη Starwood, καθώς αποσαφηνίζει πλέον τα πράγματα και επιβεβαιώνει με βάση τα νέα σύγχρονα δεδομένα τη γνωστή ρήση ότι οι τράπεζες δεν είναι επιχειρηματίες.
Η ανάληψη της διαχείρισης του συγκροτήματος του Αστέρα Βουλιαγμένης για 15 έτη από τη Starwood (από την 1η Ιουλίου 2006) αποτελεί έναν επιπλέον σταθμό στην εντυπωσιακή ιστορία που το συγκρότημα του «Αστέρα» διαγράφει τα τελευταία σαράντα χρόνια στον χάρτη του ελληνικού τουρισμού, με έντονο πάντα το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων επενδυτών για την απόκτησή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ήρθε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Ντελόρ στην Αθήνα και επισκέφθηκε το ξενοδοχείο, εντυπωσιάστηκε από την τοποθεσία, αλλά και ταυτοχρόνως εξέφρασε την απορία του σε μέλος της κυβέρνησης γιατί «δεν το αποκρατικοποιείτε αμέσως... όλες οι μεγάλες ξενοδοχειακές εταιρείες το κόσμου θα ήθελαν να είχαν (με οποιοδήποτε τρόπο) ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο».
Πράγματι, στον διαγωνισμό που προκήρυξε δέκα χρόνια μετά από την επίσκεψη Ντελόρ η διοίκηση της «Αστήρ Παλάς» για την παραχώρηση του management του «Αστέρα», είκοσι ξένες και τρεις ελληνικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις διεκδίκησαν την κάθοδό τους σε ένα από τα σημαντικότερα θέρετρα της Μεσογείου, με τη Starwood να ανακηρύσσεται νικήτρια μετά από τις διαγωνιστικές διαδικασίες που κράτησαν περισσότερο από εννέα μήνες.
Η συμφωνία «Αστέρα» - StarwoodΤο ξενοδοχείο «Αρίων» καθώς και τα bungalows θα λειτουργήσουν υπό την επωνυμία (brand) Luxury Collection. Το ξενοδοχείο «Ναυσικά» θα λειτουργήσει υπό την επωνυμία Westin Hotel. Το ξενοδοχείο «Αφροδίτη» θα συνεχίσει να λειτουργεί με το ίδιο όνομα μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 2006.
Η διάρκεια της σύμβασης είναι 15 έτη υπό προϋποθέσεις επίτευξης συγκεκριμένων αποδόσεων. Η αμοιβή διαχειρίστριας περιλαμβάνει, σύμφωνα με πληροφορίες, ένα ποσοστό της τάξης του 2% -3% στα έσοδα και ποσοστό 7% -8% στα κέρδη υπό την προϋπόθεση επίτευξης συγκεκριμένων στόχων. Μέσα στον επόμενο ενάμιση χρόνο θα πραγματοποιηθούν επενδύσεις 45 εκατ. ευρώ από την ιδιοκτήτρια εταιρεία «Αστήρ Παλλάς». Με βάση ασφαλιστικές δικλίδες και δείκτες αποδοτικότητας, η σύμβαση μεταξύ των δύο πλευρών θα μπορεί να διακοπεί.
Το θέμα του προσωπικού, σύμφωνα με πληροφορίες, απετέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την επιλογή της Starwood, καθώς όπως επισημαίνεται η δεύτερη ενδιαφερόμενη για τον «Αστέρα», η Marriott, ήταν κάθετα αντίθετη με την οποιαδήποτε δέσμευση στο θέμα του προσωπικού. Η Starwood, έχοντας ήδη μεγάλη εμπειρία από την ελληνική αγορά καθώς ήδη έχει παρουσία με τέσσερις μονάδες, ακολούθησε πιο ευέλικτη πολιτική στο θέμα των εργαζομένων, αποκτώντας τη δυνατότητα αλλαγών σε περίπου 20 άτομα από αυτά που μένουν μετά την εθελούσια αποχώρηση. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η καλύτερη διαχείριση των μονάδων από τη διεθνή αλυσίδα θα μειώσει την εποχικότητά τους και κατά συνέπεια θα έχει θετική επίδραση στον αριθμό των εργαζομένων στα ξενοδοχεία.
Η δημόσια παραλία θα συνεχίσει υπό τη διαχείριση της «Αστήρ Παλάς».
Η περιοριστική διάρθρωση
Το προφίλ της Αστήρ Παλάς ΒουλιαγμένηςΗ Αστήρ Παλάς Βουλιαγμένης ΑΞΕ συστήθηκε ως εταιρεία το 1997 με την απόσχιση του κλάδου του Συγκροτήματος Βουλιαγμένης της ΑΣΤΗΡ ( 5,32€ 1,53%) ΑΞΕ. Η σημερινή περιουσιακή διάρθρωση της εισηγμένης στο Χ.Α. (από το 2000) περιλαμβάνει:
Τα ξενοδοχεία «Αρίων», «Ναυσικά» και «Αφροδίτη» συνολικής δυναμικότητας 526 δωματίων.
Το συγκρότημα των 76 καμπάνωνΤο εστιατόριο πολυτελείας Club houseΣυνεδριακές αίθουσες και χώρους εκδηλώσεωνΤην πλαζΤην αίθουσα εκδηλώσεων ΑίολοςΒοηθητικές εγκαταστάσεις και γήπεδα αθλοπαιδιώνΧώρους στάθμευσης αυτοκινήτων και ελικοδρόμιο
Ξενοδοχείο «Αρίων»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 157 υπνοδωματίων ή 314 κλινών.
Η κατασκευή της ξενοδοχειακής μονάδας έγινε την περίοδο 1961 έως 1966, ενώ η προσθήκη του 4ου ορόφου έγινε το 1972.
Ξενοδοχείο «Ναυσικά»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 163 υπνοδωματίων ή 326 κλινών, Η κατασκευή της ξενοδοχειακής μονάδας έγινε την περίοδο 1976 έως 1979.
Ξενοδοχείο «Αφροδίτη»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 165 υπνοδωματίων ή 330 κλινών, επί εκτάσεως 119,8 στρεμμάτων. Το οικόπεδο επί του οποίου έχει ανεγερθεί το ανωτέρω ξενοδοχείο, είναι ιδιοκτησίας του ΕΟΤ, ενώ την επικαρπία του έχει η ΕΤΕ ( 37,40€ 3,43%) Α.Ε. μέχρι το 2029.
var nColorScheme=1;
var nFontSize=12;
var initialBack=document.all.arttext.style.backgroundColor;
var initialFor=document.all.arttext.style.color;
Γνωρίζοντας ότι έχει να διαχειριστεί μια από τις καυτές πατάτες του χαρτοφυλακίου της Εθνικής Τράπεζας, που στο παρελθόν είχε προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις και εντάσεις, ο σημερινός πρόεδρος της Εθνικής ακολούθησε τη μέση οδό μεταξύ της πώλησης και της αδράνειας: Αυτή της παραχώρησης του management.
Με αυτό τον τρόπο η εταιρεία ελπίζεται πως μέσα από ένα πρόγραμμα επενδύσεων θα αποκτήσει σύγχρονες υποδομές και τεχνογνωσία, ενώ η παρουσία της Starwood αποτελεί για το συγκρότημα του «Αστέρα» ένα διαβατήριο για το club των υψηλών θέρετρων διεθνούς τουρισμού. Άγνωστο είναι, πάντως, αν και πόσο η σημερινή εικόνα του «Αστέρα Βουλιαγμένης» έχει επηρεαστεί από την πολυτάραχη πορεία των τελευταίων 17 χρόνων.
Πόσο, άραγε, οι επιλογές του σημερινού προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου κ. Τ. Αράπογλου επηρεάστηκαν από τις προηγούμενες διοικήσεις του κ. Θ. Πανταλάκη (2002 - 2004) ή του κ. Θ. Καρατζά, (1996- 2002) ή του κ. Γ. Μίρκου (1993 - 1996);
Πόσο η εμπειρία της περιόδου 1991 - 1993 με το κύμα πώλησης των υπόλοιπων ξενοδοχείων «Αστέρας» επί προεδρίας του κ. Μ. Βρανόπουλου επηρέασε τον κ. Τ. Αράπογλου στη μη πώληση του «Αστέρα» και την τελική παραχώρηση του management;
1991 - 1993Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές και καθοριστικές περιόδους για το ξενοδοχειακό κομμάτι της Εθνικής Τράπεζας κατά κοινή ομολογία αποτελεί η περίοδος 1991 - 1993 με την προεδρία στην ΑΞΕ Αστήρ και στην Εθνική Τράπεζα του Μ. Βρανόπουλου (δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 2004).
Η «ΑΞΕ Αστήρ», μητρική εταιρεία του «Αστέρα» (πριν την απόσχισή του το 1997) πωλεί την περίοδο αυτή μέσω διαγωνισμών τα σημαντικότερα περιουσιακά της στοιχεία: Τον Αστέρα στην Ελούντα (πλειοδότης ο όμιλος Μαντωνανάκη), τον Αστέρα στην Κέρκυρα (πλειοδότης ο όμιλος Δασκαλαντωνάκης), μισθώνει το Grand Hotel στη Ρόδο (στον όμιλο Μήτση, ο οποίος αργότερα θα μισθώσει και τις εγκαταστάσεις στα Καμένα Βούρλα) και παραχωρεί στην ΚΕΔ τον Αστέρα στο Σύνταγμα, που φιλοξενεί σήμερα υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών.
Την ίδια περίοδο 1991-1993 που η «ΑΞΕ Αστήρ» πουλά τα περιουσιακά του στοιχεία, ο «Αστέρας» αναγκάζεται να ζήσει μια από τις πλέον ιδιόμορφες καταστάσεις.Πρωταγωνιστές από τη μια ένα κλίμα απαξίωσης και υποβάθμισης και από την άλλη η είσοδος στη ζωή του «Αστέρα» των Ελληνοαμερικανών επιχειρηματιών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 στενοί συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου ανακάλυψαν τον Αλεξ Σπάνο, έναν Ελληνοαμερικανό δισεκατομμυριούχο από την Καλιφόρνια. Ο Σπάνος ήταν στενός φίλος του προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν, αλλά και της οικογενείας Μπους. Οι επιτελείς του Ανδρέα τον έπεισαν πως ο Σπάνος -αν και πολύ γνωστός για τις υπερσυντηρητικές του απόψεις- θα γινόταν ο «άνθρωπός» τους τόσο λόγω πρόσβασης στον Λευκό Οίκο όσο και λόγω φιλόδοξων επιχειρηματικών σχεδίων. Ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας συνέχισε τις επαφές και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Συνόδευσε, μάλιστα, στο Air Force One τον πρόεδρο Μπους, όταν επισκέφθηκε επίσημα την Ελλάδα το καλοκαίρι του 1991. Το επιχειρηματικό του ενδιαφέρον, όμως, το εξεδήλωσε αργότερα με το μάνατζμεντ του ξενοδοχείου Αστήρ στη Βουλιαγμένη, το οποίο και εξασφάλισε. Ο κ. Σπάνος δεν είχε, όμως, ποτέ κρύψει την πρόθεσή του να πάρει και άδεια καζίνου για τον «Αστέρα», στον οποίο του άρεσε να μένει κατά τις επισκέψεις του στην Αθήνα. Ο ίδιος έλεγε, μάλιστα, συχνά πως «θα βγάλω από το καζίνο της Αθήνας σε μία δεκαετία περισσότερα χρήματα από όσα έχω βγάλει στην Αμερική από το real estate».
1993 - 2004Η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά το 1993 δεν έδωσε την άδεια του καζίνου, και επί προεδρίας στον «Αστέρα» και στην Εθνική του κ. Γ. Μίρκου, μετά από σκηνές απείρου κάλλους μεταξύ Σπάνου και Αστέρα, ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας εγκαταλείπει την Ελλάδα, δηλώνοντας, μάλιστα, όπως ακούσθηκε, ότι «δεν πρόκειται να ξανακάνω καμία καταραμένη επένδυση σε αυτή τη χώρα».
Μετά τα γεγονότα της περιόδους 1991 - 1993, το μέλλον της εταιρείας δεν φάνταζε εύκολο. Οι ζημίες και τα σημάδια της εγκατάλειψης ήταν εμφανή, μετά και από την περιπέτεια της ανάληψης του μάνατζμεντ από εταιρεία του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία κ. Σπάνου, που έχασε το ενδιαφέρον για το ξενοδοχείο όταν αντελήφθη ότι δεν πρόκειται να δοθεί άδεια για καζίνο στην Αθήνα από την τότε κυβέρνηση.
Ωστόσο, και μετά την αποχώρηση Σπάνου, επί προεδρίας Μίρκου το 1994, οι δύσκολες μέρες του «Αστέρα» συνεχίστηκαν μέχρι το 1996, όπου σταδιακά ξεκίνησε η ανασυγκρότησή του. Η περίοδος αυτή, άλλωστε, έφερε και την απόσχιση του Αστέρα Βουλιαγμένης και του Αστέρα Αλεξανδρούπολης από τη μητρική εταιρεία «ΑΞΕ Αστήρ» και την εισαγωγή του στο ΧΑ το 2000. Πρωταγωνιστές στην ιδιαίτερα καθοριστική αυτή περίοδο για τον «Αστέρα» ήταν οι Θ. Καρατζάς και Θ. Πανταλάκης, ενώ στη γενική διεύθυνση του συγκροτήματος ήταν ο κ. Α. Κοιμήσης, που σήμερα είναι στη γενική διεύθυνση του Ομίλου Μαντωνανάκη.
2004 - σήμεραΌλοι συμφωνούν ότι αντίστοιχης σημασίας γεγονός για την πορεία του «Αστέρα» ήταν και η παραχώρηση του management στη Starwood, καθώς αποσαφηνίζει πλέον τα πράγματα και επιβεβαιώνει με βάση τα νέα σύγχρονα δεδομένα τη γνωστή ρήση ότι οι τράπεζες δεν είναι επιχειρηματίες.
Η ανάληψη της διαχείρισης του συγκροτήματος του Αστέρα Βουλιαγμένης για 15 έτη από τη Starwood (από την 1η Ιουλίου 2006) αποτελεί έναν επιπλέον σταθμό στην εντυπωσιακή ιστορία που το συγκρότημα του «Αστέρα» διαγράφει τα τελευταία σαράντα χρόνια στον χάρτη του ελληνικού τουρισμού, με έντονο πάντα το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων επενδυτών για την απόκτησή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ήρθε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζακ Ντελόρ στην Αθήνα και επισκέφθηκε το ξενοδοχείο, εντυπωσιάστηκε από την τοποθεσία, αλλά και ταυτοχρόνως εξέφρασε την απορία του σε μέλος της κυβέρνησης γιατί «δεν το αποκρατικοποιείτε αμέσως... όλες οι μεγάλες ξενοδοχειακές εταιρείες το κόσμου θα ήθελαν να είχαν (με οποιοδήποτε τρόπο) ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο».
Πράγματι, στον διαγωνισμό που προκήρυξε δέκα χρόνια μετά από την επίσκεψη Ντελόρ η διοίκηση της «Αστήρ Παλάς» για την παραχώρηση του management του «Αστέρα», είκοσι ξένες και τρεις ελληνικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις διεκδίκησαν την κάθοδό τους σε ένα από τα σημαντικότερα θέρετρα της Μεσογείου, με τη Starwood να ανακηρύσσεται νικήτρια μετά από τις διαγωνιστικές διαδικασίες που κράτησαν περισσότερο από εννέα μήνες.
Η συμφωνία «Αστέρα» - StarwoodΤο ξενοδοχείο «Αρίων» καθώς και τα bungalows θα λειτουργήσουν υπό την επωνυμία (brand) Luxury Collection. Το ξενοδοχείο «Ναυσικά» θα λειτουργήσει υπό την επωνυμία Westin Hotel. Το ξενοδοχείο «Αφροδίτη» θα συνεχίσει να λειτουργεί με το ίδιο όνομα μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 2006.
Η διάρκεια της σύμβασης είναι 15 έτη υπό προϋποθέσεις επίτευξης συγκεκριμένων αποδόσεων. Η αμοιβή διαχειρίστριας περιλαμβάνει, σύμφωνα με πληροφορίες, ένα ποσοστό της τάξης του 2% -3% στα έσοδα και ποσοστό 7% -8% στα κέρδη υπό την προϋπόθεση επίτευξης συγκεκριμένων στόχων. Μέσα στον επόμενο ενάμιση χρόνο θα πραγματοποιηθούν επενδύσεις 45 εκατ. ευρώ από την ιδιοκτήτρια εταιρεία «Αστήρ Παλλάς». Με βάση ασφαλιστικές δικλίδες και δείκτες αποδοτικότητας, η σύμβαση μεταξύ των δύο πλευρών θα μπορεί να διακοπεί.
Το θέμα του προσωπικού, σύμφωνα με πληροφορίες, απετέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την επιλογή της Starwood, καθώς όπως επισημαίνεται η δεύτερη ενδιαφερόμενη για τον «Αστέρα», η Marriott, ήταν κάθετα αντίθετη με την οποιαδήποτε δέσμευση στο θέμα του προσωπικού. Η Starwood, έχοντας ήδη μεγάλη εμπειρία από την ελληνική αγορά καθώς ήδη έχει παρουσία με τέσσερις μονάδες, ακολούθησε πιο ευέλικτη πολιτική στο θέμα των εργαζομένων, αποκτώντας τη δυνατότητα αλλαγών σε περίπου 20 άτομα από αυτά που μένουν μετά την εθελούσια αποχώρηση. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η καλύτερη διαχείριση των μονάδων από τη διεθνή αλυσίδα θα μειώσει την εποχικότητά τους και κατά συνέπεια θα έχει θετική επίδραση στον αριθμό των εργαζομένων στα ξενοδοχεία.
Η δημόσια παραλία θα συνεχίσει υπό τη διαχείριση της «Αστήρ Παλάς».
Η περιοριστική διάρθρωση
Το προφίλ της Αστήρ Παλάς ΒουλιαγμένηςΗ Αστήρ Παλάς Βουλιαγμένης ΑΞΕ συστήθηκε ως εταιρεία το 1997 με την απόσχιση του κλάδου του Συγκροτήματος Βουλιαγμένης της ΑΣΤΗΡ ( 5,32€ 1,53%) ΑΞΕ. Η σημερινή περιουσιακή διάρθρωση της εισηγμένης στο Χ.Α. (από το 2000) περιλαμβάνει:
Τα ξενοδοχεία «Αρίων», «Ναυσικά» και «Αφροδίτη» συνολικής δυναμικότητας 526 δωματίων.
Το συγκρότημα των 76 καμπάνωνΤο εστιατόριο πολυτελείας Club houseΣυνεδριακές αίθουσες και χώρους εκδηλώσεωνΤην πλαζΤην αίθουσα εκδηλώσεων ΑίολοςΒοηθητικές εγκαταστάσεις και γήπεδα αθλοπαιδιώνΧώρους στάθμευσης αυτοκινήτων και ελικοδρόμιο
Ξενοδοχείο «Αρίων»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 157 υπνοδωματίων ή 314 κλινών.
Η κατασκευή της ξενοδοχειακής μονάδας έγινε την περίοδο 1961 έως 1966, ενώ η προσθήκη του 4ου ορόφου έγινε το 1972.
Ξενοδοχείο «Ναυσικά»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 163 υπνοδωματίων ή 326 κλινών, Η κατασκευή της ξενοδοχειακής μονάδας έγινε την περίοδο 1976 έως 1979.
Ξενοδοχείο «Αφροδίτη»Πρόκειται για ξενοδοχειακή μονάδα δυναμικότητας 165 υπνοδωματίων ή 330 κλινών, επί εκτάσεως 119,8 στρεμμάτων. Το οικόπεδο επί του οποίου έχει ανεγερθεί το ανωτέρω ξενοδοχείο, είναι ιδιοκτησίας του ΕΟΤ, ενώ την επικαρπία του έχει η ΕΤΕ ( 37,40€ 3,43%) Α.Ε. μέχρι το 2029.
var nColorScheme=1;
var nFontSize=12;
var initialBack=document.all.arttext.style.backgroundColor;
var initialFor=document.all.arttext.style.color;
Δευτέρα 10 Μαρτίου 2008
Η πλειοψηφία της αλλαγής είναι εδώ. Ζητείται ο «κουμανταδόρος»
Γράφει ο Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρηςdrav@pegasus.gr
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ στιγμιότυπο με τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον βουλευτή της ΕΡΕ, ο οποίος τον καθύβρισε σε μια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, είναι γνωστό. Ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου ρωτά «ποίος το λέει αυτό», ο υβριστής βουλευτής απαντά «εγώ» και ο Γ. Παπανδρέου τον απαξιώνει με ένα δηλητηριώδες σχόλιο «Ε, τότε, δεν έχει καμία σημασία».
ΤΗΡΟΥΜΕΝΩΝ των αναλογιών η φράση του Γ. Παπανδρέου εμπεριέχει την απάντηση στο φαινόμενο της ραγδαίας φθοράς του δικομματισμού. Και ειδικότερα, στο δραματικό αδιέξοδο στο οποίο περιέρχεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η ηγεσία του. Με ήδη διαφοροποιημένες τις ανάγκες των πολιτών και ειδικότερα της μεσαίας τάξης στο νέο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης, με τη δημιουργία κατ ουσίαν ενός «νέου εκλογικού σώματος» που έχει αναθεωρήσει τα κριτήρια της ψήφου του, τα δύο μεγάλα κόμματα «προδίδονται» ως αναξιόπιστα μηρυκάζοντας παλαιές και ατελέσφορες πολιτικές. Το δε πολιτικό τους προσωπικό -με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- είναι κατά βάση απόφοιτοι των πολιτικών «σχολαρχείων» μιας άλλης εποχής, όταν απαραίτητο εφόδιο σήμερα είναι το ντοκτορά στις νέες πολιτικές επιστήμες.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ, για κόμματα παλαιάς κοπής. Δεν αρέσουν. Γι αυτό και συναντούν την αδιαφορία των πολιτών. Έχουν χρεοκοπήσει μαζί με το μεταπολιτευτικό πολιτικό μοντέλο στη συνείδηση των πολιτών κι ιδιαίτερα της νέας γενιάς που τους γυρνά επιδεικτικά την πλάτη ώστε ό,τι υπόσχονται να αντιμετωπίζεται με την απορριπτική αντίδραση του Γ. Παπανδρέου. Αυτοί το είπαν; Ε, τότε δεν έχει καμία σημασία...
Η ΕΙΚΟΝΑ βαθιάς κρίσης του δικομματισμού δεν διαμορφώθηκε σήμερα. Ευκρινώς είχε σκιαγραφηθεί από το εκλογικό σώμα. Και όχι μόνο στις τελευταίες εκλογές, όπου η μεγάλη ήττα του ΠΑΣΟΚ έκρυψε -προσωρινά- τη μεγάλη μείωση δυνάμεων της Ν.Δ., την οποία ψήφισαν με «βαριά καρδιά» οι πολίτες, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν είχε κάνει τίποτα ουσιώδες για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη τους. Είναι χαρακτηριστικό το εξής γεγονός: Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ενώ οι μεγάλες πυρκαγιές κατέκαιαν τη χώρα, το «αντιπολιτευτική αδεία» αθώο ΠΑΣΟΚ εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις να επωμίζεται ισομερώς τις ευθύνες με το κυβερνητικό κόμμα (!) για την ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού. Αυτή είναι, λοιπόν, η πλέον ισχυρή προσλαμβάνουσα των πολιτών. Η χρεοκοπία του πολιτικού μοντέλου ως συνόλου. Χωρίς παραταξιακά ελαφρυντικά.
Η «αντιδραση» του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτό το βουβό ρεύμα διαμαρτυρίας υπήρξε ανεπαρκής. Ο πρόεδρός του χρεώνεται την κατασπατάληση της ισχυρής εντολής για ανανέωση και αλλαγή. Την εξάντλησε σε αλληλοαναιρούμενες κινήσεις και «διευθετήσεις προσωπικού». Ακόμα και αυτή η τραυματική εμπειρία της εκλογής προέδρου διεξήχθη σε κενό πολιτικής ώστε, τελικώς, η «επόμενη μέρα» να ναι ίδια και απαράλλαχτη με την προηγούμενη. Και μάλλον χειρότερη, καθώς η τελική φωτογραφία είναι εκείνη των αλληλοσπαρασσόμενων φατριών. Η δε αντιπολιτευτική του τακτική -παράγωγο της ανόητης αντίληψης που έβλεπε τη Ν.Δ. ως «δεξιά παρένθεση» και το ΠΑΣΟΚ ως το περιούσιο κόμμα του λαού- αποστερήθηκε της μοναδικότητάς του. Διότι, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε παραδοσιακά το «ελιξίριο» ανανέωσης στην ελληνική κοινωνία. Ο πολιτικός «κουμανταδόρος» των πλειοψηφικών ρευμάτων αλλαγής. Και όμως. Επί τέσσερα κοντά χρόνια έτρεχε ασθμαίνοντας πίσω από τις «σφαίρες» που έβγαιναν κάθε φορά από το όπλο της κυβέρνησης. Είτε αυτό εκπυρσοκροτούσε τυχαία είτε όταν τράβαγε τη σκανδάλη ο Κ. Καραμανλής. Το ΠΑΣΟΚ αφοπλίστηκε. Ποτέ δεν ακούστηκε ο δικός του πυροβολισμός. Ως αφέτη για εκκίνηση σε ένα δρόμο προσδοκιών και αλλαγών.
ΑΝ ΕΤΣΙ, λοιπόν έχουν τα πράγματα, προς τι η (προσποιητή) έκπληξη της δυναμικής του «τριαντατριάχρονου»; Εκτός και αν έχει επιλεγεί ως ύστατο καταφύγιο ο στρουθοκαμηλισμός.
Στο γκριζο τοπιο των δημοσκοπήσεων υπάρχει ένα στοιχείο παρηγορίας για την απαρηγόρητη «δημοκρατική παράταξη». Στο γκάλοπ της Κάπα Research οι δυνάμεις που αναγνωρίζονται ως αντιδεξιές από το εκλογικό σώμα συγκεντρώνουν αθροιστικά ποσοστό 49,1% και οι «δεξιές» 34,2%, ενώ σε εκείνο της GPO 48,2% και 35% αντίστοιχα. Σε επίπεδο κοινωνίας, λοιπόν, η Κεντροαριστερά φαίνεται να ηγεμονεύει και, αντιθέτως, να μην έχει κυριαρχία η Κεντροδεξιά. Αναμενόμενη η εξέλιξη αυτή για μια κοινωνία της οποίας το πλέον ασφαλές χαρακτηριστικό της είναι η ανασφάλεια και η (εκ νέου) αναζήτηση ενός μίνιμουμ προστασίας από το «κοινωνικό κράτος». Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να επαναθεμελιώσει ένα νέο αίτημα αλλαγής, σε κεντρικούς πυλώνες που σηματοδοτούν -στις νέες συνθήκες- την κοινωνία της συνοχής; Μπορεί να επαναθεμελιώσει το ΕΣΥ, την «δωρεάν Παιδεία»; Να επανιδρύσει και να αποϊδρυματοποιήσει το κράτος; Μπορεί να ηγηθεί ενός νέου ριζοσπαστισμού προσφέροντας ό,τι δεν μπορεί και δεν θέλει ο Συνασπισμός; Τον ρεαλισμό, δηλαδή, της πραγμάτωσής του, με μια φρέσκια πρόταση κυβερνητικής αλλαγής;
ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ από το ίδιο. Από την ικανότητα επαναθεμελίωσης του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Η οποία, όμως, χρειάζεται οπλισμένο σκυρόδεμα πολιτικής εμπιστοσύνης. Αυτή του λείπει...
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ στιγμιότυπο με τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον βουλευτή της ΕΡΕ, ο οποίος τον καθύβρισε σε μια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, είναι γνωστό. Ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου ρωτά «ποίος το λέει αυτό», ο υβριστής βουλευτής απαντά «εγώ» και ο Γ. Παπανδρέου τον απαξιώνει με ένα δηλητηριώδες σχόλιο «Ε, τότε, δεν έχει καμία σημασία».
ΤΗΡΟΥΜΕΝΩΝ των αναλογιών η φράση του Γ. Παπανδρέου εμπεριέχει την απάντηση στο φαινόμενο της ραγδαίας φθοράς του δικομματισμού. Και ειδικότερα, στο δραματικό αδιέξοδο στο οποίο περιέρχεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η ηγεσία του. Με ήδη διαφοροποιημένες τις ανάγκες των πολιτών και ειδικότερα της μεσαίας τάξης στο νέο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης, με τη δημιουργία κατ ουσίαν ενός «νέου εκλογικού σώματος» που έχει αναθεωρήσει τα κριτήρια της ψήφου του, τα δύο μεγάλα κόμματα «προδίδονται» ως αναξιόπιστα μηρυκάζοντας παλαιές και ατελέσφορες πολιτικές. Το δε πολιτικό τους προσωπικό -με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- είναι κατά βάση απόφοιτοι των πολιτικών «σχολαρχείων» μιας άλλης εποχής, όταν απαραίτητο εφόδιο σήμερα είναι το ντοκτορά στις νέες πολιτικές επιστήμες.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ, για κόμματα παλαιάς κοπής. Δεν αρέσουν. Γι αυτό και συναντούν την αδιαφορία των πολιτών. Έχουν χρεοκοπήσει μαζί με το μεταπολιτευτικό πολιτικό μοντέλο στη συνείδηση των πολιτών κι ιδιαίτερα της νέας γενιάς που τους γυρνά επιδεικτικά την πλάτη ώστε ό,τι υπόσχονται να αντιμετωπίζεται με την απορριπτική αντίδραση του Γ. Παπανδρέου. Αυτοί το είπαν; Ε, τότε δεν έχει καμία σημασία...
Η ΕΙΚΟΝΑ βαθιάς κρίσης του δικομματισμού δεν διαμορφώθηκε σήμερα. Ευκρινώς είχε σκιαγραφηθεί από το εκλογικό σώμα. Και όχι μόνο στις τελευταίες εκλογές, όπου η μεγάλη ήττα του ΠΑΣΟΚ έκρυψε -προσωρινά- τη μεγάλη μείωση δυνάμεων της Ν.Δ., την οποία ψήφισαν με «βαριά καρδιά» οι πολίτες, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν είχε κάνει τίποτα ουσιώδες για να ανακτήσει την εμπιστοσύνη τους. Είναι χαρακτηριστικό το εξής γεγονός: Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ενώ οι μεγάλες πυρκαγιές κατέκαιαν τη χώρα, το «αντιπολιτευτική αδεία» αθώο ΠΑΣΟΚ εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις να επωμίζεται ισομερώς τις ευθύνες με το κυβερνητικό κόμμα (!) για την ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού. Αυτή είναι, λοιπόν, η πλέον ισχυρή προσλαμβάνουσα των πολιτών. Η χρεοκοπία του πολιτικού μοντέλου ως συνόλου. Χωρίς παραταξιακά ελαφρυντικά.
Η «αντιδραση» του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτό το βουβό ρεύμα διαμαρτυρίας υπήρξε ανεπαρκής. Ο πρόεδρός του χρεώνεται την κατασπατάληση της ισχυρής εντολής για ανανέωση και αλλαγή. Την εξάντλησε σε αλληλοαναιρούμενες κινήσεις και «διευθετήσεις προσωπικού». Ακόμα και αυτή η τραυματική εμπειρία της εκλογής προέδρου διεξήχθη σε κενό πολιτικής ώστε, τελικώς, η «επόμενη μέρα» να ναι ίδια και απαράλλαχτη με την προηγούμενη. Και μάλλον χειρότερη, καθώς η τελική φωτογραφία είναι εκείνη των αλληλοσπαρασσόμενων φατριών. Η δε αντιπολιτευτική του τακτική -παράγωγο της ανόητης αντίληψης που έβλεπε τη Ν.Δ. ως «δεξιά παρένθεση» και το ΠΑΣΟΚ ως το περιούσιο κόμμα του λαού- αποστερήθηκε της μοναδικότητάς του. Διότι, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε παραδοσιακά το «ελιξίριο» ανανέωσης στην ελληνική κοινωνία. Ο πολιτικός «κουμανταδόρος» των πλειοψηφικών ρευμάτων αλλαγής. Και όμως. Επί τέσσερα κοντά χρόνια έτρεχε ασθμαίνοντας πίσω από τις «σφαίρες» που έβγαιναν κάθε φορά από το όπλο της κυβέρνησης. Είτε αυτό εκπυρσοκροτούσε τυχαία είτε όταν τράβαγε τη σκανδάλη ο Κ. Καραμανλής. Το ΠΑΣΟΚ αφοπλίστηκε. Ποτέ δεν ακούστηκε ο δικός του πυροβολισμός. Ως αφέτη για εκκίνηση σε ένα δρόμο προσδοκιών και αλλαγών.
ΑΝ ΕΤΣΙ, λοιπόν έχουν τα πράγματα, προς τι η (προσποιητή) έκπληξη της δυναμικής του «τριαντατριάχρονου»; Εκτός και αν έχει επιλεγεί ως ύστατο καταφύγιο ο στρουθοκαμηλισμός.
Στο γκριζο τοπιο των δημοσκοπήσεων υπάρχει ένα στοιχείο παρηγορίας για την απαρηγόρητη «δημοκρατική παράταξη». Στο γκάλοπ της Κάπα Research οι δυνάμεις που αναγνωρίζονται ως αντιδεξιές από το εκλογικό σώμα συγκεντρώνουν αθροιστικά ποσοστό 49,1% και οι «δεξιές» 34,2%, ενώ σε εκείνο της GPO 48,2% και 35% αντίστοιχα. Σε επίπεδο κοινωνίας, λοιπόν, η Κεντροαριστερά φαίνεται να ηγεμονεύει και, αντιθέτως, να μην έχει κυριαρχία η Κεντροδεξιά. Αναμενόμενη η εξέλιξη αυτή για μια κοινωνία της οποίας το πλέον ασφαλές χαρακτηριστικό της είναι η ανασφάλεια και η (εκ νέου) αναζήτηση ενός μίνιμουμ προστασίας από το «κοινωνικό κράτος». Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να επαναθεμελιώσει ένα νέο αίτημα αλλαγής, σε κεντρικούς πυλώνες που σηματοδοτούν -στις νέες συνθήκες- την κοινωνία της συνοχής; Μπορεί να επαναθεμελιώσει το ΕΣΥ, την «δωρεάν Παιδεία»; Να επανιδρύσει και να αποϊδρυματοποιήσει το κράτος; Μπορεί να ηγηθεί ενός νέου ριζοσπαστισμού προσφέροντας ό,τι δεν μπορεί και δεν θέλει ο Συνασπισμός; Τον ρεαλισμό, δηλαδή, της πραγμάτωσής του, με μια φρέσκια πρόταση κυβερνητικής αλλαγής;
ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ από το ίδιο. Από την ικανότητα επαναθεμελίωσης του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Η οποία, όμως, χρειάζεται οπλισμένο σκυρόδεμα πολιτικής εμπιστοσύνης. Αυτή του λείπει...
«Σε πρωταγωνιστικό ρόλο «καταδικάζεται» τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ»
ΗΜΕΡΗΣΙΑ 8/3/2008
Μιχάλης Παπαγιαννάκης Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ / Συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, τονίζει με συνέντευξή του στην «Ημερησία του Σαββάτου» ο βουλευτής Β' Αθηνών Μιχάλης Παπαγιαννάκης, και επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας αντικυβερνητικού μετώπου και εναλλακτικών προτάσεων
Μεγάλα, πολύ μεγάλα ποσοστά ο ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Σε τι οφείλονται;
Κυρίως σε πολίτες, ιδιαίτερα νέους, που έχουν απογοητευθεί, ακόμα και θυμώσει με το δικομματισμό, τον τρόπο λειτουργίας του, και πάνω από όλα την πολιτική αναποτελεσματικότητά του ως προς τα υπαρκτά προβλήματα. Προέρχονται κατά μεγάλο μέρος από το ΠΑΣΟΚ, που αναδεικνύεται σήμερα στο πιο αδύνατο σκέλος του δικομματισμού, δίνει μάλιστα την εντύπωση μιας κατάρρευσης. Είναι σχεδόν προφανές ότι οι πολίτες που «μετακινούνται» δεν βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος του προβλήματος, πιθανόν δε να τον θεωρούν μέρος της λύσης. Αυτήν την πιθανότητα πρέπει να την βοηθήσουμε να μετατραπεί σε πεποίθηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει επειγόντως να μελετήσει όλα τα πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά στοιχεία, με αλλαγές και καινοτομίες, που θα υπηρετήσουν αυτό το στόχο.
Δεν σας ζαλίζουν τέτοια ποσοστά; Και πιστεύετε, πράγματι, ότι μπορείτε να διεκδικήσετε τη δεύτερη θέση από το ΠΑΣΟΚ;
Έτσι τουλάχιστον δείχνει ο ρυθμός αύξησης των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις! Το κυριότερο πάντως δεν είναι μια τέτοια κούρσα για τη δεύτερη θέση. Σημαντικότερο θεωρώ το ότι αυτές οι δημοσκοπήσεις τείνουν να αναδείξουν ένα πιο ανοιχτό και απρόβλεπτο πολιτικό παιχνίδι, πιο ουσιαστικά πολυκομματικό, με ένα «τρικομμματισμό» στο κέντρο του. Αν κάτι τέτοιο όντως σταθεροποιηθεί στις συνειδήσεις των πολιτών και στην πολιτική πράξη, οι πολιτικές αλλαγές εις βάθος μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικές από όσα δείχνουν οι αριθμοί.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί ρεύμα και τι, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να προσέξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;
Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ, και φυσικά πρώτα από όλες του ΣΥΝ, να συνεχίσουν και να βελτιώσουν τη γραμμή πλεύσης που ήδη αναδείχθηκε στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο, αλλά και μετά τις εκλογές. Συγκεκριμένη και σαφή κριτική, σαφές αντικυβερνητικό μέτωπο, εναλλακτικές προγραμματικές προτάσεις σε καίριους τομείς όπως το κοινωνικό κράτος, η παιδεία, τα οικολογικά ζητήματα, η ποιότητα της διακυβέρνησης... παράλληλα εγκατάλειψη των άγονων αντιπαραθέσεων με προβλήματα και φορείς του παρελθόντος, άνοιγμα στους πολίτες που προβληματίζονται και κινητοποιούνται για τέτοια ζητήματα, ιδιαίτερα εκείνους που τοποθετούνται στο σοσιαλιστικό χώρο και στις αναζητήσεις της πολιτικής οικολογίας.
Πιστεύετε, πράγματι, ότι η εναλλακτική σας πρόταση μπορεί να είναι κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ;
Με «επίκεντρο» δεν σημαίνει με μοναδικό... μέτοχο. Εγώ τουλάχιστον την καταλαβαίνω κάπως σαν συνώνυμο του καταλύτη. Αυτό θα σήμαινε να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Ήδη η «αναγνώριση» που έχει από τους πολίτες του δίνουν αυτή τη δυνατότητα, και πρέπει να την αξιοποιήσει. Να κάνει σαφές ότι το πρόβλημά του δεν είναι να πάρει τη θέση των «άλλων», αλλά να συμβάλει με κάθε τρόπο ώστε οι «άλλοι» να αποφασίσουν να αλλάξουν πορεία και προοπτικές για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, αλλάζοντας φυσικά και οι ίδιοι, όπως πολλά πρέπει να αλλάξει και ο ίδιος ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να πείθει ότι μπορεί να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανασυγκρότησης και ισχυρής μεταρρύθμισης.
Παράλληλα, η μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ καθιστά «απαγορευτικό» το διάλογο με το ΠΑΣΟΚ. Κακό ή όχι;
Ούτε καλό ούτε κακό. Οι εξελίξεις που όλοι παρατηρούμε με τόσο ενδιαφέρον, είναι ακόμα σε πλήρη κίνηση. Σε τέτοιες συνθήκες πολιτικής ρευστότητας, είναι πρόωρες και μάταιες οι όποιες τακτικές τοποθετήσεις.
Επαναλαμβάνω ότι αν εκκρεμεί κάτι είναι ο «διάλογος» με τα προβλήματα και τις προοπτικές της κοινωνίας. Αν προχωρήσει ο καθένας μας προς αυτήν την κατεύθυνση, θα προκύψουν αναγκαστικά και γόνιμες αντιπαραθέσεις απόψεων και προτάσεων και διάλογοι και... διάλογος, αλλά ανάμεσα σε ανανεωμένα πολιτικά υποκείμενα και επί ανανεωμένων προοπτικών.
Η πρόταση του κόμματός σας για συνεργασία με το ΚΚΕ πιστεύετε ότι είναι ειλικρινής; Και μπορεί να υπάρξει τέτοια συνεργασία;
Πάντα με τα σημερινά δεδομένα, δεν το πιστεύω. Παίρνω στα σοβαρά όσα λέει το ίδιο και διαπιστώνω και εγώ τις μεγάλες διαφορές προσέγγισης των προβλημάτων και των προοπτικών. Βέβαια οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι ούτε αλλαγές ούτε εκπλήξεις μπορούν να αποκλείονται, ιδίως όταν βλέπει κανείς τις απαντήσεις των ψηφοφόρων του ΚΚΕ σε ερωτήσεις που αφορούν τις συνεργασίες. Καταλαβαίνω την επιθυμία των συντρόφων μου να τους πείσουν, αλλά δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να μπει το ΚΚΕ, ως κόμμα και ως ηγεσία, στο δρόμο της αναθεώρησης των παγιωμένων απόψεών του για την οικονομία, την κοινωνία, τον κόσμο, τους πολίτες και την άσκηση της πολιτικής.
Σε λίγες ημέρες το ΠΑΣΟΚ έχει Συνέδριο. Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Νομίζω ότι ήδη βρίσκεται σε κρίση, ακόμα μια φορά με βάση τις «ποιοτικές» αναλύσεις των απαντήσεων στις δημοσκοπήσεις. Τόσο η ηγεσία όσο και οι πολιτικές του συγκεντρώνουν εντυπωσιακά αρνητικές κρίσεις. Που εντείνονται όταν οι πολίτες του χώρου του διαπιστώνουν ότι τα επανειλημμένα μηνύματα του τύπου «αλλάξτε τα όλα» δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Δεν νομίζω ότι τέτοιο συνολικό πρόβλημα πολιτικής και προγραμματικής ταυτότητας, και κυρίως πρότασης, λύνεται σε συνέδρια με χιλιάδες συνέδρους. Και, δυστυχώς, ούτε συμβουλές έχω να δώσω ως προς τις αναγκαίες αλλαγές ούτε τέτοιο δικαίωμα αναγνωρίζω στον εαυτό μου...
Οχι στις τεχνητές συγκολλήσειςΟ κ. Καραμανλής μέσα από την κρίση μπορεί να βγει κερδισμένος;
Από μιαν άποψη είναι ήδη «κερδισμένος», αν κρίνει κανείς από τη διεύρυνση της απόστασης που χωρίζει το κόμμα του από το ΠΑΣΟΚ, μια και η αποδοχή του μειώνεται αλλά αρκετά λιγότερο από εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Από μιαν άλλη άποψη, όμως, αυτή η «υπεροχή» δεν αρκεί για αυτοδύναμη κυβέρνηση, ούτε με τον νέο εκλογικό νόμο και το πριμ των 50 εδρών! Δεν πιστεύω ότι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μπορούν να εδραιώσουν κάποια «κυριαρχία» του, μάλλον θα καταρρακώσουν το όποιο κύρος του, και όλου του πολιτικού συστήματος. Βρίσκεται και ο πρωθυπουργός, όπως και οι άλλοι παράγοντες του συστήματος, μπροστά στην ανάγκη να προσφύγουν σε κάτι καινούργιο, προγραμματικά και πολιτικά.
Συμμαχικές κυβερνήσεις βλέπετε;
Θα μπορούσε πράγματι να είναι κάτι το καινούργιο, αλλά όχι απλώς ως επιλογή που επιβάλλεται από την αλλαγή των συσχετισμών στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι αλλαγές που διαπιστώνουμε δεν σημαίνουν ότι οι πολίτες θα ικανοποιούνταν να δουν κάποιους να συμμαχούν για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το ζητούμενο είναι η άσκηση διαφορετικής πολιτικής, με διαφορετικό πρόγραμμα και με διαφορετικό τρόπο. Οι σύμμαχοι πρέπει να περάσουν και οι ίδιοι μέσα από πολιτικές και προγραμματικές αλλαγές, αλλιώς η συμμαχία θα είναι μια απλή συγκόλληση, ορατή αλλά και χωρίς μεγάλη αντοχή. Αυτό αφορά όλες τις δυνατές λύσεις συμμαχίας που μπορεί κανείς να φανταστεί μέσα στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό, και βέβαια αφορά και την αριστερή και κεντροαριστερή πτέρυγά του...
Μιχάλης Παπαγιαννάκης Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ / Συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, τονίζει με συνέντευξή του στην «Ημερησία του Σαββάτου» ο βουλευτής Β' Αθηνών Μιχάλης Παπαγιαννάκης, και επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας αντικυβερνητικού μετώπου και εναλλακτικών προτάσεων
Μεγάλα, πολύ μεγάλα ποσοστά ο ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Σε τι οφείλονται;
Κυρίως σε πολίτες, ιδιαίτερα νέους, που έχουν απογοητευθεί, ακόμα και θυμώσει με το δικομματισμό, τον τρόπο λειτουργίας του, και πάνω από όλα την πολιτική αναποτελεσματικότητά του ως προς τα υπαρκτά προβλήματα. Προέρχονται κατά μεγάλο μέρος από το ΠΑΣΟΚ, που αναδεικνύεται σήμερα στο πιο αδύνατο σκέλος του δικομματισμού, δίνει μάλιστα την εντύπωση μιας κατάρρευσης. Είναι σχεδόν προφανές ότι οι πολίτες που «μετακινούνται» δεν βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος του προβλήματος, πιθανόν δε να τον θεωρούν μέρος της λύσης. Αυτήν την πιθανότητα πρέπει να την βοηθήσουμε να μετατραπεί σε πεποίθηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει επειγόντως να μελετήσει όλα τα πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά στοιχεία, με αλλαγές και καινοτομίες, που θα υπηρετήσουν αυτό το στόχο.
Δεν σας ζαλίζουν τέτοια ποσοστά; Και πιστεύετε, πράγματι, ότι μπορείτε να διεκδικήσετε τη δεύτερη θέση από το ΠΑΣΟΚ;
Έτσι τουλάχιστον δείχνει ο ρυθμός αύξησης των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις! Το κυριότερο πάντως δεν είναι μια τέτοια κούρσα για τη δεύτερη θέση. Σημαντικότερο θεωρώ το ότι αυτές οι δημοσκοπήσεις τείνουν να αναδείξουν ένα πιο ανοιχτό και απρόβλεπτο πολιτικό παιχνίδι, πιο ουσιαστικά πολυκομματικό, με ένα «τρικομμματισμό» στο κέντρο του. Αν κάτι τέτοιο όντως σταθεροποιηθεί στις συνειδήσεις των πολιτών και στην πολιτική πράξη, οι πολιτικές αλλαγές εις βάθος μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικές από όσα δείχνουν οι αριθμοί.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί ρεύμα και τι, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να προσέξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;
Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ, και φυσικά πρώτα από όλες του ΣΥΝ, να συνεχίσουν και να βελτιώσουν τη γραμμή πλεύσης που ήδη αναδείχθηκε στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο, αλλά και μετά τις εκλογές. Συγκεκριμένη και σαφή κριτική, σαφές αντικυβερνητικό μέτωπο, εναλλακτικές προγραμματικές προτάσεις σε καίριους τομείς όπως το κοινωνικό κράτος, η παιδεία, τα οικολογικά ζητήματα, η ποιότητα της διακυβέρνησης... παράλληλα εγκατάλειψη των άγονων αντιπαραθέσεων με προβλήματα και φορείς του παρελθόντος, άνοιγμα στους πολίτες που προβληματίζονται και κινητοποιούνται για τέτοια ζητήματα, ιδιαίτερα εκείνους που τοποθετούνται στο σοσιαλιστικό χώρο και στις αναζητήσεις της πολιτικής οικολογίας.
Πιστεύετε, πράγματι, ότι η εναλλακτική σας πρόταση μπορεί να είναι κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ;
Με «επίκεντρο» δεν σημαίνει με μοναδικό... μέτοχο. Εγώ τουλάχιστον την καταλαβαίνω κάπως σαν συνώνυμο του καταλύτη. Αυτό θα σήμαινε να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Ήδη η «αναγνώριση» που έχει από τους πολίτες του δίνουν αυτή τη δυνατότητα, και πρέπει να την αξιοποιήσει. Να κάνει σαφές ότι το πρόβλημά του δεν είναι να πάρει τη θέση των «άλλων», αλλά να συμβάλει με κάθε τρόπο ώστε οι «άλλοι» να αποφασίσουν να αλλάξουν πορεία και προοπτικές για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, αλλάζοντας φυσικά και οι ίδιοι, όπως πολλά πρέπει να αλλάξει και ο ίδιος ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να πείθει ότι μπορεί να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανασυγκρότησης και ισχυρής μεταρρύθμισης.
Παράλληλα, η μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ καθιστά «απαγορευτικό» το διάλογο με το ΠΑΣΟΚ. Κακό ή όχι;
Ούτε καλό ούτε κακό. Οι εξελίξεις που όλοι παρατηρούμε με τόσο ενδιαφέρον, είναι ακόμα σε πλήρη κίνηση. Σε τέτοιες συνθήκες πολιτικής ρευστότητας, είναι πρόωρες και μάταιες οι όποιες τακτικές τοποθετήσεις.
Επαναλαμβάνω ότι αν εκκρεμεί κάτι είναι ο «διάλογος» με τα προβλήματα και τις προοπτικές της κοινωνίας. Αν προχωρήσει ο καθένας μας προς αυτήν την κατεύθυνση, θα προκύψουν αναγκαστικά και γόνιμες αντιπαραθέσεις απόψεων και προτάσεων και διάλογοι και... διάλογος, αλλά ανάμεσα σε ανανεωμένα πολιτικά υποκείμενα και επί ανανεωμένων προοπτικών.
Η πρόταση του κόμματός σας για συνεργασία με το ΚΚΕ πιστεύετε ότι είναι ειλικρινής; Και μπορεί να υπάρξει τέτοια συνεργασία;
Πάντα με τα σημερινά δεδομένα, δεν το πιστεύω. Παίρνω στα σοβαρά όσα λέει το ίδιο και διαπιστώνω και εγώ τις μεγάλες διαφορές προσέγγισης των προβλημάτων και των προοπτικών. Βέβαια οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι ούτε αλλαγές ούτε εκπλήξεις μπορούν να αποκλείονται, ιδίως όταν βλέπει κανείς τις απαντήσεις των ψηφοφόρων του ΚΚΕ σε ερωτήσεις που αφορούν τις συνεργασίες. Καταλαβαίνω την επιθυμία των συντρόφων μου να τους πείσουν, αλλά δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να μπει το ΚΚΕ, ως κόμμα και ως ηγεσία, στο δρόμο της αναθεώρησης των παγιωμένων απόψεών του για την οικονομία, την κοινωνία, τον κόσμο, τους πολίτες και την άσκηση της πολιτικής.
Σε λίγες ημέρες το ΠΑΣΟΚ έχει Συνέδριο. Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Νομίζω ότι ήδη βρίσκεται σε κρίση, ακόμα μια φορά με βάση τις «ποιοτικές» αναλύσεις των απαντήσεων στις δημοσκοπήσεις. Τόσο η ηγεσία όσο και οι πολιτικές του συγκεντρώνουν εντυπωσιακά αρνητικές κρίσεις. Που εντείνονται όταν οι πολίτες του χώρου του διαπιστώνουν ότι τα επανειλημμένα μηνύματα του τύπου «αλλάξτε τα όλα» δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Δεν νομίζω ότι τέτοιο συνολικό πρόβλημα πολιτικής και προγραμματικής ταυτότητας, και κυρίως πρότασης, λύνεται σε συνέδρια με χιλιάδες συνέδρους. Και, δυστυχώς, ούτε συμβουλές έχω να δώσω ως προς τις αναγκαίες αλλαγές ούτε τέτοιο δικαίωμα αναγνωρίζω στον εαυτό μου...
Οχι στις τεχνητές συγκολλήσειςΟ κ. Καραμανλής μέσα από την κρίση μπορεί να βγει κερδισμένος;
Από μιαν άποψη είναι ήδη «κερδισμένος», αν κρίνει κανείς από τη διεύρυνση της απόστασης που χωρίζει το κόμμα του από το ΠΑΣΟΚ, μια και η αποδοχή του μειώνεται αλλά αρκετά λιγότερο από εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Από μιαν άλλη άποψη, όμως, αυτή η «υπεροχή» δεν αρκεί για αυτοδύναμη κυβέρνηση, ούτε με τον νέο εκλογικό νόμο και το πριμ των 50 εδρών! Δεν πιστεύω ότι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μπορούν να εδραιώσουν κάποια «κυριαρχία» του, μάλλον θα καταρρακώσουν το όποιο κύρος του, και όλου του πολιτικού συστήματος. Βρίσκεται και ο πρωθυπουργός, όπως και οι άλλοι παράγοντες του συστήματος, μπροστά στην ανάγκη να προσφύγουν σε κάτι καινούργιο, προγραμματικά και πολιτικά.
Συμμαχικές κυβερνήσεις βλέπετε;
Θα μπορούσε πράγματι να είναι κάτι το καινούργιο, αλλά όχι απλώς ως επιλογή που επιβάλλεται από την αλλαγή των συσχετισμών στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι αλλαγές που διαπιστώνουμε δεν σημαίνουν ότι οι πολίτες θα ικανοποιούνταν να δουν κάποιους να συμμαχούν για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το ζητούμενο είναι η άσκηση διαφορετικής πολιτικής, με διαφορετικό πρόγραμμα και με διαφορετικό τρόπο. Οι σύμμαχοι πρέπει να περάσουν και οι ίδιοι μέσα από πολιτικές και προγραμματικές αλλαγές, αλλιώς η συμμαχία θα είναι μια απλή συγκόλληση, ορατή αλλά και χωρίς μεγάλη αντοχή. Αυτό αφορά όλες τις δυνατές λύσεις συμμαχίας που μπορεί κανείς να φανταστεί μέσα στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό, και βέβαια αφορά και την αριστερή και κεντροαριστερή πτέρυγά του...
Ο άνθρωπος που κανονίζει τη «ζωή των άλλων»
Της Φαίης Καραβίτηfkaraviti@pegasus.gr
«Ατιμο» είδος ο εργαζόμενος. Δεν του φτάνει το μεροκάματο, θέλει και μισθό και διακοπές και επιδόματα και αυξήσεις και σύνταξη (κατά προτίμηση πριν από τα 70). Θέλει κοινωνικό κράτος, ασφάλιση, εξασφάλιση, τζάμπα φάρμακα. Θέλει να ξοδεύει, να επενδύει, να αγοράζει.
Μέσα δε στη δίνη των απαιτήσεών του αποθρασύνεται, γίνεται αχάριστος και κατεβαίνει και στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, αδιαφορώντας αν πληγώνει το αφεντικό του και ακόμη περισσότερο το κράτος. Και τότε χρειάζεται κάποιος να τον συμμαζέψει. Να του εξηγήσει ότι αν εκείνος παίρνει «άμετρες» αυξήσεις της τάξης του 3% θα το ρίξει έξω το μαγαζί. Ότι αν επιμένει να τρώει το ψωμί του αύριο -επειδή του έχει τελειώσει αυτό του σήμερα- θα υποφέρουν οι δείκτες της οικονομίας. Κι αυτός ο κάποιος πρέπει να τα γνωρίζει καλά και να τα λέει τσεκουράτα. Χωρίς φτηνούς συναισθηματισμούς. Άλλωστε, αγορεύει κανείς καλύτερα υπέρ της συγκράτησης των μισθών και τον περιορισμό των εξόδων του εργαζομένου όταν ο ίδιος είναι χορτάτος και καλοπληρωμένος. Κάτι σαν τον Νίκο Γκαργκάνα.
«Ατιμο» είδος ο εργαζόμενος. Δεν του φτάνει το μεροκάματο, θέλει και μισθό και διακοπές και επιδόματα και αυξήσεις και σύνταξη (κατά προτίμηση πριν από τα 70). Θέλει κοινωνικό κράτος, ασφάλιση, εξασφάλιση, τζάμπα φάρμακα. Θέλει να ξοδεύει, να επενδύει, να αγοράζει.
Μέσα δε στη δίνη των απαιτήσεών του αποθρασύνεται, γίνεται αχάριστος και κατεβαίνει και στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, αδιαφορώντας αν πληγώνει το αφεντικό του και ακόμη περισσότερο το κράτος. Και τότε χρειάζεται κάποιος να τον συμμαζέψει. Να του εξηγήσει ότι αν εκείνος παίρνει «άμετρες» αυξήσεις της τάξης του 3% θα το ρίξει έξω το μαγαζί. Ότι αν επιμένει να τρώει το ψωμί του αύριο -επειδή του έχει τελειώσει αυτό του σήμερα- θα υποφέρουν οι δείκτες της οικονομίας. Κι αυτός ο κάποιος πρέπει να τα γνωρίζει καλά και να τα λέει τσεκουράτα. Χωρίς φτηνούς συναισθηματισμούς. Άλλωστε, αγορεύει κανείς καλύτερα υπέρ της συγκράτησης των μισθών και τον περιορισμό των εξόδων του εργαζομένου όταν ο ίδιος είναι χορτάτος και καλοπληρωμένος. Κάτι σαν τον Νίκο Γκαργκάνα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
