«Σε πρωταγωνιστικό ρόλο «καταδικάζεται» τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ»

ΗΜΕΡΗΣΙΑ 8/3/2008
Μιχάλης Παπαγιαννάκης Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ / Συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, τονίζει με συνέντευξή του στην «Ημερησία του Σαββάτου» ο βουλευτής Β' Αθηνών Μιχάλης Παπαγιαννάκης, και επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας αντικυβερνητικού μετώπου και εναλλακτικών προτάσεων

Μεγάλα, πολύ μεγάλα ποσοστά ο ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Σε τι οφείλονται;
Κυρίως σε πολίτες, ιδιαίτερα νέους, που έχουν απογοητευθεί, ακόμα και θυμώσει με το δικομματισμό, τον τρόπο λειτουργίας του, και πάνω από όλα την πολιτική αναποτελεσματικότητά του ως προς τα υπαρκτά προβλήματα. Προέρχονται κατά μεγάλο μέρος από το ΠΑΣΟΚ, που αναδεικνύεται σήμερα στο πιο αδύνατο σκέλος του δικομματισμού, δίνει μάλιστα την εντύπωση μιας κατάρρευσης. Είναι σχεδόν προφανές ότι οι πολίτες που «μετακινούνται» δεν βλέπουν το ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος του προβλήματος, πιθανόν δε να τον θεωρούν μέρος της λύσης. Αυτήν την πιθανότητα πρέπει να την βοηθήσουμε να μετατραπεί σε πεποίθηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει επειγόντως να μελετήσει όλα τα πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά στοιχεία, με αλλαγές και καινοτομίες, που θα υπηρετήσουν αυτό το στόχο.
Δεν σας ζαλίζουν τέτοια ποσοστά; Και πιστεύετε, πράγματι, ότι μπορείτε να διεκδικήσετε τη δεύτερη θέση από το ΠΑΣΟΚ;
Έτσι τουλάχιστον δείχνει ο ρυθμός αύξησης των ποσοστών στις δημοσκοπήσεις! Το κυριότερο πάντως δεν είναι μια τέτοια κούρσα για τη δεύτερη θέση. Σημαντικότερο θεωρώ το ότι αυτές οι δημοσκοπήσεις τείνουν να αναδείξουν ένα πιο ανοιχτό και απρόβλεπτο πολιτικό παιχνίδι, πιο ουσιαστικά πολυκομματικό, με ένα «τρικομμματισμό» στο κέντρο του. Αν κάτι τέτοιο όντως σταθεροποιηθεί στις συνειδήσεις των πολιτών και στην πολιτική πράξη, οι πολιτικές αλλαγές εις βάθος μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικές από όσα δείχνουν οι αριθμοί.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί ρεύμα και τι, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να προσέξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ;
Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ, και φυσικά πρώτα από όλες του ΣΥΝ, να συνεχίσουν και να βελτιώσουν τη γραμμή πλεύσης που ήδη αναδείχθηκε στην πρόσφατη προεκλογική περίοδο, αλλά και μετά τις εκλογές. Συγκεκριμένη και σαφή κριτική, σαφές αντικυβερνητικό μέτωπο, εναλλακτικές προγραμματικές προτάσεις σε καίριους τομείς όπως το κοινωνικό κράτος, η παιδεία, τα οικολογικά ζητήματα, η ποιότητα της διακυβέρνησης... παράλληλα εγκατάλειψη των άγονων αντιπαραθέσεων με προβλήματα και φορείς του παρελθόντος, άνοιγμα στους πολίτες που προβληματίζονται και κινητοποιούνται για τέτοια ζητήματα, ιδιαίτερα εκείνους που τοποθετούνται στο σοσιαλιστικό χώρο και στις αναζητήσεις της πολιτικής οικολογίας.
Πιστεύετε, πράγματι, ότι η εναλλακτική σας πρόταση μπορεί να είναι κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ;
Με «επίκεντρο» δεν σημαίνει με μοναδικό... μέτοχο. Εγώ τουλάχιστον την καταλαβαίνω κάπως σαν συνώνυμο του καταλύτη. Αυτό θα σήμαινε να ενεργήσει σαν πρωταγωνιστής και επισπεύδων για μια νέα διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Ήδη η «αναγνώριση» που έχει από τους πολίτες του δίνουν αυτή τη δυνατότητα, και πρέπει να την αξιοποιήσει. Να κάνει σαφές ότι το πρόβλημά του δεν είναι να πάρει τη θέση των «άλλων», αλλά να συμβάλει με κάθε τρόπο ώστε οι «άλλοι» να αποφασίσουν να αλλάξουν πορεία και προοπτικές για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, αλλάζοντας φυσικά και οι ίδιοι, όπως πολλά πρέπει να αλλάξει και ο ίδιος ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να πείθει ότι μπορεί να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανασυγκρότησης και ισχυρής μεταρρύθμισης.
Παράλληλα, η μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ καθιστά «απαγορευτικό» το διάλογο με το ΠΑΣΟΚ. Κακό ή όχι;
Ούτε καλό ούτε κακό. Οι εξελίξεις που όλοι παρατηρούμε με τόσο ενδιαφέρον, είναι ακόμα σε πλήρη κίνηση. Σε τέτοιες συνθήκες πολιτικής ρευστότητας, είναι πρόωρες και μάταιες οι όποιες τακτικές τοποθετήσεις.
Επαναλαμβάνω ότι αν εκκρεμεί κάτι είναι ο «διάλογος» με τα προβλήματα και τις προοπτικές της κοινωνίας. Αν προχωρήσει ο καθένας μας προς αυτήν την κατεύθυνση, θα προκύψουν αναγκαστικά και γόνιμες αντιπαραθέσεις απόψεων και προτάσεων και διάλογοι και... διάλογος, αλλά ανάμεσα σε ανανεωμένα πολιτικά υποκείμενα και επί ανανεωμένων προοπτικών.
Η πρόταση του κόμματός σας για συνεργασία με το ΚΚΕ πιστεύετε ότι είναι ειλικρινής; Και μπορεί να υπάρξει τέτοια συνεργασία;
Πάντα με τα σημερινά δεδομένα, δεν το πιστεύω. Παίρνω στα σοβαρά όσα λέει το ίδιο και διαπιστώνω και εγώ τις μεγάλες διαφορές προσέγγισης των προβλημάτων και των προοπτικών. Βέβαια οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι ούτε αλλαγές ούτε εκπλήξεις μπορούν να αποκλείονται, ιδίως όταν βλέπει κανείς τις απαντήσεις των ψηφοφόρων του ΚΚΕ σε ερωτήσεις που αφορούν τις συνεργασίες. Καταλαβαίνω την επιθυμία των συντρόφων μου να τους πείσουν, αλλά δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να μπει το ΚΚΕ, ως κόμμα και ως ηγεσία, στο δρόμο της αναθεώρησης των παγιωμένων απόψεών του για την οικονομία, την κοινωνία, τον κόσμο, τους πολίτες και την άσκηση της πολιτικής.
Σε λίγες ημέρες το ΠΑΣΟΚ έχει Συνέδριο. Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Νομίζω ότι ήδη βρίσκεται σε κρίση, ακόμα μια φορά με βάση τις «ποιοτικές» αναλύσεις των απαντήσεων στις δημοσκοπήσεις. Τόσο η ηγεσία όσο και οι πολιτικές του συγκεντρώνουν εντυπωσιακά αρνητικές κρίσεις. Που εντείνονται όταν οι πολίτες του χώρου του διαπιστώνουν ότι τα επανειλημμένα μηνύματα του τύπου «αλλάξτε τα όλα» δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Δεν νομίζω ότι τέτοιο συνολικό πρόβλημα πολιτικής και προγραμματικής ταυτότητας, και κυρίως πρότασης, λύνεται σε συνέδρια με χιλιάδες συνέδρους. Και, δυστυχώς, ούτε συμβουλές έχω να δώσω ως προς τις αναγκαίες αλλαγές ούτε τέτοιο δικαίωμα αναγνωρίζω στον εαυτό μου...
Οχι στις τεχνητές συγκολλήσειςΟ κ. Καραμανλής μέσα από την κρίση μπορεί να βγει κερδισμένος;
Από μιαν άποψη είναι ήδη «κερδισμένος», αν κρίνει κανείς από τη διεύρυνση της απόστασης που χωρίζει το κόμμα του από το ΠΑΣΟΚ, μια και η αποδοχή του μειώνεται αλλά αρκετά λιγότερο από εκείνη του ΠΑΣΟΚ. Από μιαν άλλη άποψη, όμως, αυτή η «υπεροχή» δεν αρκεί για αυτοδύναμη κυβέρνηση, ούτε με τον νέο εκλογικό νόμο και το πριμ των 50 εδρών! Δεν πιστεύω ότι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μπορούν να εδραιώσουν κάποια «κυριαρχία» του, μάλλον θα καταρρακώσουν το όποιο κύρος του, και όλου του πολιτικού συστήματος. Βρίσκεται και ο πρωθυπουργός, όπως και οι άλλοι παράγοντες του συστήματος, μπροστά στην ανάγκη να προσφύγουν σε κάτι καινούργιο, προγραμματικά και πολιτικά.
Συμμαχικές κυβερνήσεις βλέπετε;
Θα μπορούσε πράγματι να είναι κάτι το καινούργιο, αλλά όχι απλώς ως επιλογή που επιβάλλεται από την αλλαγή των συσχετισμών στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι αλλαγές που διαπιστώνουμε δεν σημαίνουν ότι οι πολίτες θα ικανοποιούνταν να δουν κάποιους να συμμαχούν για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το ζητούμενο είναι η άσκηση διαφορετικής πολιτικής, με διαφορετικό πρόγραμμα και με διαφορετικό τρόπο. Οι σύμμαχοι πρέπει να περάσουν και οι ίδιοι μέσα από πολιτικές και προγραμματικές αλλαγές, αλλιώς η συμμαχία θα είναι μια απλή συγκόλληση, ορατή αλλά και χωρίς μεγάλη αντοχή. Αυτό αφορά όλες τις δυνατές λύσεις συμμαχίας που μπορεί κανείς να φανταστεί μέσα στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό, και βέβαια αφορά και την αριστερή και κεντροαριστερή πτέρυγά του...